آمپریسم (تجربه گرایی)
آمپریسم (تجربه گرایی)
از اواخر قرون و سطی زمینههای این گرایش در انگلستان پدید آمده در قرون بعدی توسط فلاسفه به نامی همچون جان لاک (1632ـ 1704)، جرج بارکلی (1685ـ1753) و دیوید هیوم (1711ـ1776) ادامه پیدا کرد. از میان این سه تن دیوید هیوم ضمن مخالفت با عقلگرایی دکارت (1596ـ1650) با تکیه بر تجربهگرایی مفرط، اصل ضرورت و علیت را انکار کرده امکان استنتاج هرگونه معرفت قطعی و یقینی را زیر سؤال برد.
افراط در علمباوری و اصالت دادن به تجربه را میتوان ثمره جمود آباء کلیسا در ظاهر آیات کتاب مقدس، تقدیس و دینی شمردن فلسفه و علوم یونان باستان و برخی از اصول و قواعد طبیعی و علمی دانست. پیشرفت دانش تجربی اعتبار و قداست کتاب مقدس و آموزههای کلیسا را در معرض چالش قرار داد. این رو در روئی برای ارباب کلیسا چندان قابل تحمل نبود، لذا به مقابله با آن برخاسته دانشمندان و اندیشهوران را به جرم مخالفت با این آموزهها به دادگاهها کشاندند. اما دین مسیحیت بود که از این برخوردها لطمه دیده و کنار گذاشته شد.